Hoe u een videoboodschap opneemt die uw familie na uw overlijden kan bekijken
Vraag iedereen die een ouder heeft verloren wat ze terug zouden willen, en het antwoord is bijna nooit een bezit. Het is de stem. De manier waarop ze je naam zeiden, de lach, het specifieke ritme van hoe ze een verhaal vertelden — de dingen die geen enkele foto vasthoudt.
Het opnemen van een videoboodschap voor uw familie is een van de weinige oprecht onvervangbare dingen die u kunt achterlaten. Het is voor de meeste mensen ook diep ongemakkelijk om ermee te beginnen. Deze gids gaat over het overwinnen daarvan.
Waarom specifiek video
Een brief draagt uw woorden. Video draagt u: expressie, gebaren, de pauze voordat u iets moeilijks zegt, het feit dat u in uw eigen keuken zat toen u het zei.
Families die deze ontvangen, beschrijven dat ze ze niet één keer maar vele malen bekijken, vaak jaren later, waarbij ze elke keer iets anders horen. Het wordt minder een boodschap dan een aanwezigheid.
De ongemakkelijkheid overwinnen
Bijna iedereen bevriest de eerste keer. Een paar dingen die helpen:
Voer geen toneelstukje op. Dit is geen toespraak. Praat zoals u aan de telefoon zou praten. De struikelingen en de "wacht even, laat me dat opnieuw beginnen" maken deel uit van wat het als u doet klinken — laat ze erin zitten.
Praat tegen één persoon. Een opname "voor de familie" levert iets stijfs en algemeens op. Een opname voor uw zoon levert iets echts op. Maak aparte korte boodschappen in plaats van één lange toespraak aan iedereen.
Begin met iets makkelijks. Begin niet met het diepzinnige. Begin met het beschrijven van waar u bent en hoe vandaag is geweest. De belangrijke dingen komen vanzelf als u eenmaal twee minuten aan het praten bent.
Doe het één keer slecht. De eerste opname is bedoeld om de ongemakkelijkheid eruit te krijgen. Neem iets korts op, bewaar het of verwijder het, en neem opnieuw op. Niemands eerste poging is de goede.
Wat u daadwerkelijk moet zeggen
Als u structuur nodig heeft, dit zijn de boodschappen die families het meest koesteren:
- De verhalen die alleen u kent. Hoe u hun moeder ontmoette. Hoe uw ouderlijk huis rook. Het verhaal over hun grootvader dat u altijd expres verkeerd vertelt. Familiegeschiedenis sterft met de persoon die het kent, en dit is de enige back-up.
- Wat u in hen opmerkte. Specifieke, persoonlijke observaties. Jij was het kind dat altijd eerst controleerde of iedereen anders in orde was. Niemand anders kan hen dit vertellen.
- De dingen waar u trots op bent. Zeg ze openlijk. Mensen wachten hun hele leven om deze zinnen te horen en doen dat vaak nooit.
- Toestemming. Een van de krachtigste dingen in zo'n boodschap: hen vertellen dat het goed is om gelukkig te zijn, om verder te gaan, om niet elke week het graf te bezoeken. Rouwende mensen dragen een enorme schuld, en iemands eigen stem die hen daarvan bevrijdt, is een oprecht geschenk.
- Het alledaagse. Lees een gedicht dat u mooi vindt. Zing vals. Beschrijf uw dag. Het klinkt triviaal; dit is het deel dat ze zullen herhalen.
Wat u moet vermijden
- Geef geen instructies over hoe ze moeten leven. Een boodschap die plichten oplegt, wordt eerder een last dan een troost.
- Regel geen openstaande kwesties. Als een relatie onopgelost is, los het dan persoonlijk op of laat het achterwege; een opname is geen plek waar iemand kan reageren.
- Over-plan het niet. De uitgeschreven versie is altijd slechter dan de eerlijke.
- Maak er geen enkele grote productie van die u blijft uitstellen totdat de omstandigheden perfect zijn. Kort en bestaand verslaat perfect en ongedaan gemaakt.
De praktische kant
U hebt geen apparatuur nodig. Een telefoon die tegen een stapel boeken leunt, in een rustige kamer met een raam achter de camera in plaats van achter u, is voldoende. Vijf tot tien minuten per boodschap is genoeg — lange opnames worden minder vaak bekeken dan korte.
Neem er meer dan één op, na verloop van tijd. De boodschappen van mensen veranderen met het leven, en een reeks die over jaren is opgenomen, is rijker dan één die op een middag is opgenomen.
Zorgen dat het hen bereikt
Dit is het deel waar mensen de mist ingaan. Een video die in de camerarol van een telefoon of een persoonlijke cloudaccount staat, zal waarschijnlijk verloren gaan: accounts zijn niet overdraagbaar, wachtwoorden sterven met mensen, en telefoons worden gewist en verkocht.
Voor een boodschap die na uw overlijden moet worden bezorgd, moet de bezorging vooraf worden geregeld — een MemWall Herinneringscapsule die na uw overlijden wordt vrijgegeven aan benoemde ontvangers, of op zijn minst een vertrouwenspersoon die weet dat de opnames bestaan en ze kan bereiken. Welke route u ook kiest, neem de beslissing bewust. De opname is het moeilijke deel; het zou zonde zijn om het te verliezen door een wachtwoord.
Eén reden om het vandaag nog te doen
Iedereen die deze opnames maakt, beschrijft dezelfde verrassing: ze verwachtten dat het morbide zou aanvoelen, en dat deed het niet. Het voelde als opluchting. De dingen die u wilde zeggen, gezegd. De verhalen, bewaard. Dan is het klaar, en gaat u verder met het enorm lange leven dat u waarschijnlijk zult hebben.
De boodschap is niet voor het einde van uw leven. Het is gewoon vroeg gemaakt.